Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Ξερά κλαδιά

Ξερά κλαδιά τα χέρια μου
που άλλοτε ζήταγαν να πλεχτούν γύρω σου
Τώρα αγκαλιάζουν το δικό μου κορμί
Κλείνονται και το σφίγγουν
Απεγνωσμένη προσπάθεια να το προστατέψουν από τις σκέψεις
Μακάρι τα δάχτυλα μου να μπορούσαν
να μπλεχτούν και μέσα στο μυαλό
Εκεί είναι που φωλιάζει ο φόβος
Εκεί πονάει πιο πολύ...
Εκεί που δεν μπορώ να φτάσω εγώ
Ούτε τα ξύλινα μέλη μου

Πέφτουν άχρηστα δίπλα μου τώρα

6 σχόλια:

  1. Ξερά κλαδιά, ρίζες λευκές
    πόνος σε χρώμα πράσινο.
    Το χρώμα που μισώ με κατακλίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είδες πως νιώθεις καμαιά φορά..
    Και είναι κρίμα.. να έχεις τόσα πολλά να δώσεις.. και να μη θέλει εκείνος να τα πάρει..
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ Μαρία μου,πάντα αυτό που μισούμε περισσότερο είναι που μας πνίγει στο τέλος...είτε είναι η μοναξιά,είτε είναι η σιωπή που δεν γεμίζει, είτε το πράσινο χρώμα...

    ανεμοφιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλή μου jacki, έχουν τόση αλήθεια τα λόγια σου...αλλά έτσι είναι...
    "Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
    στο βάθος του πνιγμού,
    κοράλλια και μαργαριτάρια(...)κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια,
    μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω
    όχι τα δίνω,
    μονάχα που δεν ξέρω
    αν μπορούν να τα πάρουν
    πάντως εγώ τα δίνω..."
    και ίσως να είναι κι αυτό το δώσιμο μια ψευδαίσθηση ευχαρίστησης...

    ανεμαγκαλιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Μακάρι τα δάχτυλα μου να μπορούσαν
    να μπλεχτούν και μέσα στο μυαλό..."

    μακαρι να μπορουσαμε να αλλαξουμε τα γεγονοτα που μας πονουν...
    τη καλησπερα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ναι...μακάρι...αλλά δεν γίνεται... δεν πειράζει,το δεχόμαστε και προχωράμε... σφίγγουμε τα δόντια και κοιτάμε μπροστά... αυτά τα χέρια θα κρατήσουν κάποτε αυτό που θέλουν... γιατί είναι χέρια που έμαθαν να περιμένουν...

    Καλωσήρθες κι εσύ γλυκιά μου!
    Φιλιά πολλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή